خواستن

برای یک ایده «خواستن» مثل طعمه است. وقتی ماهی گیری می کنید، باید خونسرد باشید. طعمه را به قلاب می زنید و بعد منتظر می مانید. خواستن طعمه ای است که آن ماهی ها را به خود می کشاند، همان ایده ها را.

زیبایی قضیه آنجاست که وقتی شما ماهی ای را صید می کنید که دوستش دارید، حتا اگر ماهی کوچکی باشد – پاره هایی از یک ایده – آن ماهی، ماهی دیگری را به خود می کشاند و هر دو به قلاب می افتند. سپس در مسیر خود قرار می گیرید. به زودی تکه های بیشتر و بیشتری خواهند آمد و همه چیز پدیدار خواهد شد. اما تمام این قضایا با خواستن آغاز می شود.